Oogcontact van station Leiden Centraal naar station Amsterdam Centraal
We verloren elkaar uit het oog in station Amsterdam Centraal
Deze flirt vond plaats op 31 Oktober 2011
Enigszins beschaamd schrijf ik dit briefje in mijn zoektocht naar mijn Mysterieuze Treinjongen. Waarom sprak ik je niet gewoon aan?
Ergens begin oktober zag ik je voor het eerst, toen zat je schuin tegenover mij. Na elkaar eerst helemaal niet opgemerkt te hebben - ik maakte huiswerk, jij was iets aan het lezen - moest jij opstaan om je buurman te laten passeren. Toen zagen we elkaar pas écht. Hoe lang duurde ons oogcontact? Waarschijnlijk niet langer dan een paar seconden, maar het was zo intensief dat ik de rest van de treinreis me niet meer kon concentreren op mijn werk. Met je lange, blonde haren, je donkere wenkbrauwen en je indringende ogen heb jij veel indruk gemaakt, jongeman. Op Amsterdam CS gingen wij beiden onze eigen weg. Ik dacht dat ik je nooit meer zou zien.
Op een ontzettend vroege maandagochtend, 31 oktober om precies te zijn, zat ik zoals elke dag weer in de trein van Den Haag CS naar Amsterdam CS. Op Leiden Centraal stapte jij in, ik kon mijn ogen niet geloven! Het was vol, dus je was genoodzaakt te staan. Dat deed je net wel schuin tegenover mij, waardoor ik niet wist waar ik kijken moest. Toen we Amsterdam CS naderden, stonden we achter elkaar, en op een gegeven moment naast elkaar bij de uitgang. Je richtte vaak je blik op mij. Ik wilde iets zeggen, natúúrlijk wilde ik iets zeggen, maar ik durfde het niet. Stom, stom, stom!
Daarna heb ik me voorgenomen dat ik jou zou aanspreken, als ik je nog een keer zou zien. Maar je raadt het al: natuurlijk ben ik je niet meer tegengekomen. Als je iets zoekt, dan vind je het niet.
Mysterieuze Treinjongen, als je dit leest: ik ben de kleine, slanke, lelieblanke jongedame met het donkere haar, donkere ogen en de bruine tas. Hopelijk heb jij ook soms aan mij teruggedacht en heb jij er ook spijt van dat we elkaar niet hebben aangesproken.
