Oogcontact van station Rotterdam Centraal naar station Amsterdam Centraal
We verloren elkaar uit het oog in station Amsterdam Centraal
Deze flirt vond plaats op 06 December 2009
Op het nippertje haalde ik de Intercity naar Amsterdam, nog buiten adem stond ik voor de zitplaats waar jij je tas had staan. Met een lach pakte je hem op en gebaarde me plaats te nemen en ik ging naast je zitten. Het voelde gek, je gezicht en je uitdrukkingen kwamen me zo bekend voor. alsof ik je ooit eerder had gezien. Zomaar een extra cliché.
Na met vrienden een nachtje te hebben doorgehaald en slechts 2 uur te hebben geslapen, nog wel op een huiskamerbank, voelde ik me weinig flatteus. Daar zat ik dan op een veel ste vroege zondagmiddag, zonder douchebeurt en in een regenjasje. Ik kon haast niet anders dan balen dat ik je op dat moment trof.
De reis duurde voor mijn gevoel meteen al langer dan normaal, ik besloot stug vooruit te staren, af en toe mn ogen dicht te doen en naar mn iPod te blijven luisteren. Jij las een blad, de Happinez. Kon ik daar een terloopse opmerking over maken? Toen ik moest niezen wenste je me netjes gezondheid. Ik bedankte, maar verder kwam ik niet. Daar zat ik dan, naast een aantrekkelijke dame die me nieuwsgierig maakte naar wie ze is, wat ze doet en waar ze naartoe gaat. En toch blijft dat gek, om in een dergelijke omstandigheid de behoefte te voelen met iemand te willen connecten op basis van uiterlijk en voorkomen. Ik bedacht me dat je naar alle waarschijnlijkheid gewoon vriendelijk was, en ik enkel zou willen dat ik je ergens van zou herkennen. Ik besloot het hierbij te laten, dit was niet mijn middag. En je wilt niet dat het ongemakkelijk word.
In de tunnel bij Schiphol deed ik mijn koptelefoon even af. Een paar stoelen verder hoorde ik een lawaaiig muziekje. Vlak na Schiphol en alvorens ik m’n koptelefoon weer opzette vroeg ik je of je last had van mn muziek, je lachte en zei van niet. kort daarna stond je op, pakte je tas en zei iets tegen me. met mn iPod aan verstond ik je niet maar gaf een lachje terug en knikte, daarna hoorde ik je nog 'Tot ziens' zeggen en zei het terug. Ik verbaasde me, het zou nog minuten duren alvorens de trein in CS zou aankomen. Had het iets met mij te maken? Ik sloeg aan het denken, moest ik naar je toelopen en je vragen iets met me te gaan drinken? Het voelde niet als mijn moment, dan maar laten of misschien zo’n suf oproepje plaatsen? In mijn hoofd begon ik al zinnen te maken die er in zouden moeten komen. Waar was ik mee bezig? Ik had nog de tijd om je aan te spreken maar durfde enkel na te denken in welke vorm mijn klein episch schrijven gepubliceerd zou moeten gaan worden.
En om in de gebruikelijke vorm te eindigen: wanneer is het weerziens waar we het over hadden?
