Flirt, Contact of ov-ontmoeting in de trein naar Almelo!


Oogcontact in de trein van station Duivendrecht naar station Almelo
We verloren elkaar uit het oog in station Almelo
Deze flirt vond plaats op 03 December 2010
Het hondje Sophie

Internationale trein naar Berlijn, Amsterdam Zuid of Duivendrecht naar Almelo

Stil zit voor me uit te kijken, denk nog even terug aan afgelopen vrijdag. Ach, gemiste kans? Nee, ik houdt niet van opdringerheid.

In een van de stations van Amsterdam stapte je in. De plaats naast me was nog vrij, er lag nog een blaadje met treininformatie dat ik links liet liggen. Even keek je naar de plaats geloof ik, je besloot toch ergens anders te gaan zitten. Even later kwam een man naast me zitten, heb nog met hem zitten praten. Uit je tas keek een hondje, al snel ging het gesprek daarover. Het beestje keek vriendelijk om zich heen, net als jij. Een blik van vrijheid, innerlijke tevredenheid en vriendelijkheid, ik kon er echt van genieten. Het heerschap achter me zit geloof ik net te bellen met zijn vriendin, onderwijl te spelen met het prullebakje of te tikken met een pen. Maar, is het interessant? Ik richt me liever op de goede dingen, op de vriendelijke mensen. Mag ik heel stiekem even naar je kijken, vind je mooi, je zit nog steeds om je heen te kijken. Soms aai je je hondje even, ondertussen bel ik mijn ma, is het goed dat ik vanavond even in Almelo een tussenstop maak? Ja, gezellig is het antwoord. De heer die naast me zat gaat in Apeldoorn naast zijn reisgenoot zitten, de plaats naast me wordt vrij, die naast jou ook. Zal ik opstaan, naast je gaan zitten? Nee, zo steek ik niet in elkaar. Vanaf Apeldoorn wordt het landschap weer mooi, de besneeuwde weiden glijden voorbij. De IJsel, ha, ik ben weer bijna thuis, Deventer, een mooie stad, m'n hart gaat weer open. In Deventer komt een meiske naast me zitten, zonder groet, ze gaat gelijk met haar mobieltje zitten spelen, nog even een blik, goh, je bent zo anders, je praat zo af en toe met de mensen, bent vriendelijk maar ook zelfbewust. De man naast je vraagt naar de naam van het hondje. Sophie, en dat betekent wijsheid zo luidt het antwoord. Een lach glijdt uit m'n mond, toeval, in m'n reistas zit het boek de wereld van Sophie maar ik was te moe om te lezen. Ach, de trein glijdt verder door het landschap, de Holterberg vliegt voorbij, ik zit voor het raampje geplakt. Rijssen, Wierden....... een schietgebedje, laat haar in Almelo uitstappen. Maar he, ik denk ook aan de naam van je hondje, de manier waarop je de mensen observeert. Studente psychologie, geintereseerd in philosophie misschien, iig geinteresseerd in mensen. Vlak voor Almelo ga ik staan, trek m'n jas aan, m'n gebedje wordt verhoord. Je hondje gaat weer in de tas, ik vraag lachend of dat de wereld van Sophie is. Je wordt een beetje rood, lacht........ ja, ze schrijft soms ook. Ach, die stomme verlegenheid van me, ik ga alvast bij de deur staan, been even later met grote passen de trein en het station uit. Onderweg denk ik: sufferd, stomkop, sukkeltje........

Toch geniet ik aan tafel nog even na, soms glijden m'n gedachten even weg, kijk ik nog even voor me uit.

Maar he, je bent weg, kans is groot dat ik je nooit weer zie. En misschien ben ik je helemaal niet opgevallen, of was je gewoon verder niet geinteresseerd. Dan natuurlijk een vriendelijke groet en een aai aan Sophie. Maar stel je leest dit, zit opeens achter de pc, herinnert je die lange vent met dat haar op windkracht 10 (tuurlijk bad-hairday), laat je hier dan onder Almelo en de naam Sophie een berichtje achter?

Soms, soms moeten dingen zijn, toeval of geen toeval, het maakt niet uit hoe je het noemt, ik hoop in elk geval dat je dit leest en dat mijn vele schietgebedjes van nu verhoord worden.

Art




Inline ad 1